zrlnd

Over het toetsenbord hebben we het een vorige keer gehad. Trouwens het enige stuk hardware waar ik designgewijs iets goeds kan over zeggen. Apple maakte toen al even schijtbeige bakken als alle andere computerfabrikanten. Man, ik was graag eigenaar geweest van het patent op dat pigment… Maar ik wijk af.De tweede reden dus waarom ik Apple boy ben geworden: het OS dus.

In die tijd werkte ik dus erg veel aan beelden: kleurcorrectie, fotocomposities, scannen, retoucheren, you name it. Alle bewerkingen deed ik dus in Photoshop. In de immer presente queeste om Photoshop op m’n Macje sneller te laten werken durfde ik al eens in de systeemfolders duiken om alle overbodige “Controlpanels” en “Extensions” op non-actief te zetten om zo toch wel weer zeker een halve K geheugen vrij te maken. Hey, alles helpt.

Zo leerde ik dat een computer configureren niet noodzakelijk via een “autoexec.bat” of via een “config.sys” bestand hoefde te verlopen. Bah, neen, dank u wel. Op m’n Macje — dat toen System 7, 8 of 9 draaide, ik weet het niet meer, ik heb ze allemaal zien passeren — sleepte je overbodige extensies en controlepanelen naar een apart mapje en klaar was kees. Even herstarten en hoppakee: 1Mb vrij geheugen extra om aan de immer hongerige Photoshop te voeren.

Ik heb dan ook menig keer naar een mapje met een aan-en-uit knipperend vraagtekentje op zitten kijken toen ik weer eens veel te hard had zitten prutsen aan die systeemfolder. Geen nood echter, even opstarten van de externe harde schijf waar ik de laatst werkende versie van m’n systeem had op weggeschreven, extensietjes terug plaatsen en herstarten.

Daarvoor ben ik dus compleet door de knieën gegaan. Niks geen obscuur tekstbestandje editeren waar een verkeerd geplaatste puntkomma kommer en kwel van je welste kon zorgen. Neen, niets van dat alles. Enkel een paar icoontjes van de ene map naar de andere verplaatsen. Desgewenst van een externe harde shijf opstarten. Neen, in 1996 zag ik dat nog niet zo direct gebeuren op een PC.

Het OS dus. Een OS op mensenmaat. Een OS waar het icoontje van een server bestond uit de hand van een ober die een plateau met drank draagt. Een OS waar het licht permanent ergens van links boven komt. Een fijn OS.

Dus: toetsenbord + OS = Apple boy.

Volgende keer: “Power Macintosh G3 + Photoshop 5! Komt dat zien! Het giert! Vooruit! “

• Credit Card Logos & Images
  (tags: logos creditcards graphics images)
• Online Logo Center - PayPal
  (tags: logos online payment)
• Get Our Brand Materials | Express Downloader | MasterCard Brand Center
  (tags: mastercard logo graphics)

Mateloos interessant artikel over de verschuiving van media-consumptie naar media-participatie.

Enerzijds stelt de auteur dat er een cognitief overschot bestaat, een overschot aan menselijke denkracht zeg maar, veroorzaakt door TV kijken. Beeld je in dat alle uren van de afgelopen 15 jaar in plaats van TV te consumeren mee gedaan zou hebben aan wiki’s of Lolcatz prentjes van een tekstje zou hebben voorzien of zelfs - godbetert - WOW zou gespeeld hebben.

Ik vind dat een interessante denkpiste. Let op, ik vel geen oordeel over TV kijken. Ik stel enkel vast dat TV kijken niet langer de enige mogelijkheid is om je avond door te brengen. Sommige mensen brengen hun avond door met WOW te spelen, nemen video’s op of nemen screenshots van een boss-run, voegen er een muziekje aan toe of maken er een slideshow van en zwieren die terug online. Consumeren en participeren dus.

Wat ons naar de 2de stelling brengt: het wordt stilaan normaal dat je in media op de een of andere manier kunt participeren. Meedoen dus. Kijken, maken, delen.

Rip, mix, burn, weet je wel? Denk er ook aan: Internet is het meest democratische medium ooit.

Het boek “Here Comes Everybody: The Power of Organizing Without Organizations” heb ik alvast besteld.

via Lamazone

Dit vond ik echt te leuk om te laten liggen. Na een beetje Photoshoppen had ik volgend resultaat:

Niet de beste keuze qua foto, maar voor een eerste poging kan het er mee door. Kleuren nog meer uitwassen denk ik zo. Ook: masker niet zomaar als gradient boven je beeld droppen maar een beetje aanpassen aan je beeld.

Olivo Barbieri maakt al een poosje dergelijk werk, z’n reeks Site Specific_ROMA, Site Specific_LAS VEGAS 05 en Site Specific_SHANGAI vind ik wel geslaagd. Je kunt z’n werk hier zien (WARNING: Full Flash WebDisaster).

Deze jongen heeft een heel geslaagde fake miniature reeks over Tokyo gemaakt.

Het artikel over Apple & Steve Jobs in de laatste editie van Wired “How Apple Got Everything Right By Doing Everything Wrong” stemde me tot nadenken. Waarom heb ik uiteindelijk gekozen voor de koopwaar van een vrij obscuur computerbedrijfje uit Californië?

Lang geleden heb ik nog op Windows gewerkt. Apple was toen ook al in België te koop, maar ik gunde die rare Apple bakken — eerlijk gezegd — geen blik waardig. Hoe ben ik overgestapt? Wat was de aanzet? Tijd voor enigste introspectie dacht ik zo. En een beetje duiding.

Why I’m an Apple Boy: part 1

Mijn eerste eigen PC was een 80486 bakje waar windows 3.11 op draaide. Bovenop DOS-ik-weet-niet-meer-welke-versie. Ik had een Tseng Labs videokaart met 2 hele megabytes aan VRAM. Een digitizer (da’s de overgrootvader van de Wacom tekentabletten) had ik van mijn broer gekregen. Ik had 4 Mb RAM! Het leven was fantastisch. Doom speelde ik tegen de broer van m’n lief via een Null-modem cable. Simcity gierde vooruit. Carmageddon en Duke Nukem zorgden voor menig slapeloos nachtje aan meer dan 60 fps.

In 1992 kwam Photoshop 2.5 naar Windows. En het zoog de straatstenen uit de grond. Werkelijk. Een beeld resizen duurde een halve dag. Een paar pixels kopieren nog langer. Maar ik leerde er mee leven en ploegde voort.

Een tijd later scoorde ik een job bij een drukkerij. Omdat iedereen die toen in de embryonale Pre-press afdeling van die drukkerij versteld stond van het feit dat ik een paar pixels van de ene op de andere laag kon plakken mocht ik aan de slag als Photoshopper. Haha.

Photoshop 3 heerschte daar toen alom. Zo ook de Mac.

Het was niet de eerste kennismaking, ik had al op een Mac gewerkt op school. Mijn ervaring op Mac dateerde echter alweer van Illustrator 88 en Photoshop 1.0.7… Daar nog voor had ik al eens het toetsenbord van een Apple II mogen beroeren. Ik vond het echter nog altijd rare bakken. Maar één muisknop? Al die rare icoontjes overal… Dat hoorde toch niet? Dat was toch geen échte computer?

Mijn eerste échte Photoshop werkstation was een Power Macintosh 8100 met een 21 inch CRT scherm en System 7.5. Ik was meteen verkocht. Niet door het gebruiksgemak, noch door de snelheid, niets van dat alles. Het was het toetsenbord, mijn beste, waar ik voor viel.

Het feit dat Command + c makkelijker bereikbaar is dan Ctrl + c. Command druk je in met je duim, Ctrl is pinkenwerk. Het feit dat je dat toetsenbord zo cool op je linker knie kon leggen en dan zo een beetje scheef op je stoel hangen en met je rechterhand zeer flegmatiek die muis rondschuiven. Anderen fluisterden vertederd en bewonderend: “Zie, hij is weer bezig zenne. T’is toch zo’ne rare zenne.”

Het toetsenbord. Dat was dus de eerste reden om voor Apple te vallen. Verrassend hé?

Volgende keer: “It’s the OS, stupid.”

• Adactio: Journal
  (tags: future of webdesign)

• If I were a client today - The Kaiser Edition
  (tags: business strategy internet)

Derde deel van de I.K. serie waaraan ik bezig ben. Deze foto is onderdeel van een drieluik.

Dit is meteen ook onderdeel van mijn vrij werk voor de Academie dit jaar.

I.K.00103

Originally uploaded by dirksabbe

They don’t have any imagination.

‘t Is nog altijd kleur van het jaar.

Zodoende.