Woord van de maand: bierviltniveau

Inderdaad, een nieuwe rubriek op mijn blog: “Het Woord van de Maand”.

Deze maand: “bierviltniveau“.

Te interpreteren als: een eerste ruwe schets maken, een idee een eerste keer snel op papier schetsen, of zelfs: de eerste versie van een idee.

Zoals gebruikt in deze zin: “We hebben dit idee op bierviltniveau uitgewerkt”. Of: “Het plan van aanpak stond nog maar op bierviltniveau, het moest nog verder worden uitgewerkt.”

PS: misschien is “Bierviltidee” ook wel een bruikbare? In de betekenis dan: een eerste versie van een idee…

Wat denk je? Goed genoeg voor Van Dale?

Apple Aperture 2

En zie, goeie dingen in het verschiet: een tweede versie van Apple Aperture (Aperture 2). Dolletjes!

Meer dan 100 nieuwe features in Aperture 2? Nee, dank u, op die fiets rij ik al even niet meer mee. Features? Schmeatures! Maak hetgeen dat er al in zat beter en vooral: sneller.

Maar ziet:

Accelerated performance at every step of the workflow.
Thanks to an optimized database and a streamlined, more responsive user interface, Aperture 2 provides dramatically improved performance throughout your workflow.

Da’s een andere manier om te zeggen: Aperture 1 was traag. Trager dan een slak. Een luie slak.

En aan 199 euro ook niet zo duur eigenlijk.

De competitie zal niet op zich laten wachten. Eummmmm, ik voorspel: 25 april zo tegen de avond aan.

links for 2008-02-10

Film: No Country For Old Men

Gisteren het niet minder dan briljante “No Country For Old Men” (trailer) gezien van de Coen broertjes. In een overvolle naar ui, friet en look stinkende zaal 2 in de Studioskoop, op de 2de rij, uiterst rechts, op zeer ongemakkelijke zetels – ha ja want het is vakantie en in de vakantie gaan wij ook eens graag naar de cinema, meneer. De kijk omstandigheden waren dus verre van ideaal. Ik was wel in excellent gezelschap, dat moet gezegd.

De toon van de film wordt volledig aangegeven in de openingsspeech van Tommy Lee Jones:

“I always liked to hear about the oldtimers. Never missed a chance to do so. You can’t help but compare yourself gainst the oldtimers. Can’t help but wonder how they would’ve operated these times.

There was this boy I sent to the gas chamber at Huntsville here a while back.

My arrest and my testimony.

He killed a fourteen-year-old girl.

Papers said it was a crime of passion but he told me there wasn’t any passion to it.

Told me that he’d been planning to kill somebody for about as long as he could remember.

Said that if they turned him out he’d do it again.

Said he knew he was going to hell.

Be there in about fifteen minutes.

I don’t know what to make of that. I surely don’t.

The crime you see now, it’s hard to even take its measure. It’s not that I’m afraid of it. I always knew you had to be willing to die to even do this job – not to be glorious. But I don’t want to push my chips forward and go out and meet something I don’t understand. You can say it’s my job to fight it, but I don’t know what it is anymore.

More than that, I don’t want to know. A man would have to put his soul at hazard. He would have to say, “O.K., I’ll be part of this world.”

Die speech wordt met zo’n precisie in emotie, ritme, articulatie, en toon aangebracht: boeh, om kippenvel van te krijgen.

Het verhaal is eigenlijk vrij banaal: man vind iets, wilt het voor zichzelf houden, rechtmatige eigenaar wil het terug, mensen vluchten, verbergen zich, er vallen doden, er is verdriet, bla bla bla, niets dat we niet eerder gezien hebben.

Nee, de impact van de film shuilt in de karakterstudies en karakterevolutie van de hoofdrolspelers en de fenomenale acteerprestaties van Tommy Lee Jones (moegestreden politieman) , Josh Brolin (sympathieke nietsnut), Javier Bardem (incarnatie van het slechte) en Woody Harrelson (yuppie cowboy). Het hele verhaal wordt door de filter van de politieman (Tommy Lee jones) gebracht, die op werkelijk onnavolgbare perfecte timing zijn zegje komt doen, zonder dat ie eigenlijk ooit met de hoofdrolspelers in contact komt.

Ook even op letten: er is geen muziek in de film.

Het zinnetje: “Can’t stop what’s comin'” naar het eind van de film toe zet de toon opnieuw & zorgt er voor dat je je kunt voorbereiden op het einde. Het einde komt onverbiddelijk dichterbij, je weet het, je voelt het en toch is het een verassing als het zo ver is.

9/10. Omdat perfectie niet bestaat.