Alexander Rodtchenko

Vandaag een zeer interessante tentoonstelling over het fotografisch werk van Alexander Rodtchenko (Rodtchenko, la révolution dans l’oeil) in het MAM in Parijs bezocht. Een uitstekende tentoonstelling zoals ik al zei, in een helaas ietwat verlept museum.

Mother

Meest opvallende aspekt van de tentoonstelling is de belichting die ei zo na perfect is. Werkelijk ongezien. Ook vermeldingswaardig is de typografie: Officina Sans heerscht!

De man gaf in 1921 de brui aan schilderen om zich volledig op fotografie toe te leggen. Daarbij baude beweringen zoals “Fotografie is het enige medium dat het best in staat is de “geest” van de moderne tijd weer te geven.” niet uit de weg gaand. En weet je wat: de vent had gelijk.

De invloed van de DADA-isten in z’n werk (een beweging waarvan ik nog steeds beweer dat de invloed op de hedendaagse cultuur & maatschapij nauwelijks kan overschat worden) is wel heel prominent aanwezig. Rodtchenko gaat echter verder dan de DADA-isten & schopt de beeldvorming binnen zijn werk resoluut naar de 20ste eeuw. Getuige daarvan de twee foto’s bij deze post.

Girl with Leica

De foto’s van Rodtchenko getuigen van zo ver doorgedreven “grafisme” dat het bijwijlen pijn doet. Eén bepaalde foto van een zonovergoten plein, met mensen, lantaarnpalen en meer dingen die men zo op een doorsnee plein aantreft, is zo abstract, zo scherp, dat je op den duur niet meer ziet dat het een foto van een plein is. Onvergetelijk.

Net zoals de foto van het meisje onder het traliewerk: het lijkt wel alsof ze opgelost wordt door de schaduwen en op het zelfde moment trekt ze toch alle aandacht naar zich toe. Brilliant!

Maar ga vooral zelf kijken.