The New Dance

Is appelen nog hot/in/cool/retevet/whateva dezer dagen? Ik hou het niet meer bij. Gelukkig.

Feit is dat er al wat sleet op de formule zit en het appelen niet langer beperkt kan blijven tot de benen. Tijd om die armen eens opnieuw los te gooien. Appelen met de armen dus. Of “tecktonic” of “electro” of “vertigo” zoals het in de commentaren wordt benoemd.

Men neme eerst volgend stukje muziek (van John Dahlback), bijbehorend clipje en dansje tot zich.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=FaVPr_NEd24[/youtube]

Gevolgd door dit stukje huisvlijt. Let goed op de voetjes!

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=rNTJPvql0-0&watch_response[/youtube]

Als ik me niet vergis lijkt dit nogal op een meer energieke versie van “Vogue dancing”?

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=F1GGKB6YbRA&feature=related[/youtube]

Creativiteit kent waarlijk geen grenzen. Schitterend.

Jan Welvaert Spring-Summer ’08

Gisteravond was ik op de voorstelling van de lente-zomer collectie 2008 van Jan Welvaert. De show ging door in de Backstage in Gent.

Op de tonen van Joy Division, PIL ‚?? ik meende ook Nico te herkennen ‚?? werd de lente-zomer collectie voorgesteld. In de stijl van de kleren zelf kon ik m√©√©r dan hier en daar een vleugje punk en herinnering aan de eighties herkennen. Dat vind ik wel ok. Punk is cool. Kijk zelf maar (met excuus voor de belabberde videokwaliteit).

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=UGCCexe3iCQ[/youtube]

Na de show was de nogal obligate party waar ik een paar bijzonder interessante mensen heb ontmoet: Aravinda Rodenburg maakt dames & heren kledij op maat. Els Robberechts cre√ęert in haar atelier tijdloze hoeden sjaals, mutsen en handtasjes. Tja, toeval of niet de rode lijn door de avond was mode.

Kris Vanbeveren, kunstschilder was ook van de partij. Samen hadden we 100% van de aanwezige hoeden in bezit ūüėČ

Een fijne avond in Gent m.a.w.

En nog eens: respect voor Jan Welvaert. Mooie kleren, goeie lijn, schitterend idee.

Foals

Gisteren een fijne kennismaking mogen smaken tijdens “Later… with Jools Holland“. Ja, ja die goeie ouwe Beeb en vooral groovy fucker Jools doen het elke keer weer: een fijne mix van reeds gevestigde waarden en nieuw talent.

Foals zit in die laatste categorie en klonk gisteren live bijzonder fris. Ik meende hier en daar een vleugje Gang of Four  en Orange Juice te herkennen, enfin, meer dan een vleugje zelfs. Het bijwijlen tegendraads tempo, de tokkelgitaartjes en de vette baslijn bezorgden me een flashback naar de post-punk scene van weleer.

Je kunt Foals natuurlijk wel kaderen in de moderne post-punk scene (The Rapture, Liars, Interpol, The Libertines, Franz Ferdinand)… Ik vind wel dat hun invalshoek een stuk scherper is dan voorheen genoemde.

Hou die jongens van Foals in de gaten is de boodschap.

Mac OS X Leopard

Net Leopard op m’n desktop ge√Įnstalleerd. Vroeger dan ik gepland had, inderdaad, maar ik had er wel zin in. Zin om iets wilds, ongehoords te doen deze avond. ik was in een avontuurlijke bui.

Onder het motto “Making mistakes & experiencing weird shit, so you don’t have to”, een kort verslagje van wat meteen opvalt.

Meteen na het installeren en herstarten zul je merken dat je Mac serieus trager werkt. Geen probleem echter: dat is Spotlight die je harde schijf opnieuw indexeert.

Als je op een gecalibreerde monitor werkt vrees ik dat er toch iets aan de hand is… Na installatie had OS X automagisch het oude profiel teruggevonden & ingsteld. Helaas echter: alles ziet er nogal rood uit. Morgenochtend toch even hercalibreren & zien of het opgelost is. Als je je brood verdient met grafische toestanden is dit wel er eentje om voor op te passen.

Fonts: ben ik nog niet helemaal uit. Of het noodzakelijk zal zijn om een grote kuis te houden in de door de installer standaard ge√Įnstalleerde fonts is me nog niet duidelijk. Ik vrees echter weer een prombleempje zoals vroeger met Helvetica, Helvetica Neue en Helvetica Neue LT Std. Hmmmm.

De Last.fm software werkt niet. Zo dood als een pier zelfs.

Als je met een Wacom tablet werkt moet je nieuwe drivers installeren.

Zeer positief alles wat met netwerken te maken heeft schijnt wel een pak sneller te gaan. Dat voelt goed, eerlijk gezegd.

De Dock zuigt nog steeds de straatstenen uit de grond.

Later meer.

Beertje Colgargol

Ik ben beertje Colargol
beertje dat kan zingen
trala do re mi fa sol
Ik dans erbij
het is te dol

Ik beleef zoveel,
Lach en huil en leer en speel
Met m’n Fluitefluit
Blaas ik elk verhaaltje uit

twiet twiet twiet twiet twiettwiet

Kleutertjes nu opgelet
Nu gaan we beginnen.
Tra-la do re mi fa sol

Ik ben beertje Colargol

Alexander Rodtchenko

Vandaag een zeer interessante tentoonstelling over het fotografisch werk van Alexander Rodtchenko (Rodtchenko, la r√©volution dans l’oeil) in het MAM in Parijs bezocht. Een uitstekende tentoonstelling zoals ik al zei, in een helaas ietwat verlept museum.

Mother

Meest opvallende aspekt van de tentoonstelling is de belichting die ei zo na perfect is. Werkelijk ongezien. Ook vermeldingswaardig is de typografie: Officina Sans heerscht!

De man gaf in 1921 de brui aan schilderen om zich volledig op fotografie toe te leggen. Daarbij baude beweringen zoals “Fotografie is het enige medium dat het best in staat is de “geest” van de moderne tijd weer te geven.” niet uit de weg gaand. En weet je wat: de vent had gelijk.

De invloed van de DADA-isten in z’n werk (een beweging waarvan ik nog steeds beweer dat de invloed op de hedendaagse cultuur & maatschapij nauwelijks kan overschat worden) is wel heel prominent aanwezig. Rodtchenko gaat echter verder dan de DADA-isten & schopt de beeldvorming binnen zijn werk resoluut naar de 20ste eeuw. Getuige daarvan de twee foto’s bij deze post.

Girl with Leica

De foto’s van Rodtchenko getuigen van zo ver doorgedreven “grafisme” dat het bijwijlen pijn doet. E√©n bepaalde foto van een zonovergoten plein, met mensen, lantaarnpalen en meer dingen die men zo op een doorsnee plein aantreft, is zo abstract, zo scherp, dat je op den duur niet meer ziet dat het een foto van een plein is. Onvergetelijk.

Net zoals de foto van het meisje onder het traliewerk: het lijkt wel alsof ze opgelost wordt door de schaduwen en op het zelfde moment trekt ze toch alle aandacht naar zich toe. Brilliant!

Maar ga vooral zelf kijken.